tessw, Author at Happinez

Slaap is de beste meditatie, zo klinken de wijze woorden van de Dalai Lama. Goed uitgerust wakker worden houdt je gezond en gelukkig, en de heilzame kracht van planten kan je daarbij helpen. Deze zeven slaapverwekkende planten doen wonderen voor je nachtrust.

1. Aloë Vera

Deze plant is een echte alleskunner. Aloë Vera staat vooral bekend om zijn helende werking op de huid, maar heeft ook een verborgen talent voor luchtzuivering. Overdag onttrekt hij chemische stoffen uit de lucht, om vervolgens na zonsondergang extra zuurstof af te geven. Geen groene vingers? Geen nood: deze ‘onsterfelijke’ vetplant heeft vrijwel geen verzorging nodig.

2. Krulvaren

Is de lucht in jouw slaapkamer ietwat vochtig? Naast het feit dat klamme lakens de slaap niet bepaald bevorderen, is een hoge humiditeit ook een katalysator voor schimmels in huis. In dit geval biedt de krulvaren uitkomst. Deze varen filtert namelijk toxische stoffen zoals formaldehyde, xyleen en tolueen uit de lucht en elimineert ongewenste schimmelsoorten.

3. Lavendel

Naast ingrediënt voor heerlijk geurende beautyproducten, is deze prachtige paarse plant ook uitermate geschikt als slaapopwekker. De betoverende geur heeft een rustgevend effect en helpt je sneller wegdromen. Lavendel floreert echter in de buitenlucht en is daarom het best op zijn plek op een balkon of in de tuin. Is de zomer voorbij? Ook gedroogde lavendel heeft een krachtig, kalmerend effect.

4. Sansevieria

De luchtzuiverende werking van deze pracht-plant wordt zelfs in een onderzoek van NASA bevestigd. Een goede luchtkwaliteit zorgt voor een regelmatige ademhaling en een goed immuunsysteem. Met de Sansevieria op je nachtkastje ontwaak je na een onverstoorde slaap ongetwijfeld zonder hoofdpijn.

5. Jasmijn

De bloesems van de jasmijnplanten worden al sinds jaar en dag geroemd om hun weldadige aroma. Jasmijn zuivert de lucht en zorgt voor een ontspannen en rustgevende geur in je slaapkamer. De exotische plant herbergt ook minder bekende krachten. Zo schijnt de geur van jasmijnbloemen een sterk afrodisiacum te zijn, een extra argument om deze plant een plek in de slaapkamer te geven.

6. Klimop

Deze plant is een verrassende heelmeester wanneer slapeloosheid veroorzaakt wordt door allergieën en astma. De klimop bladeren zorgen namelijk voor een aanzienlijke verbetering in luchtzuiverheid, tot wel 94 procent. Door het efficiënt opnemen van formaldehyde, worden ademhalingsproblemen verminderd.

7. Goudpalm

Ben jij een echte planten connaisseur? Waag je dan aan de vrij veeleisende goudpalm. Deze palm aardt namelijk het beste in een constant vochtige potgrond. Ook direct zonlicht en temperatuurschommelingen zijn uit den boze. Als beloning voor je goede zorgen, belooft de goudpalm de luchtvochtigheid perfect op peil te houden – zelfs tijdens gure winteravonden, als de verwarming de lucht uitdroogt.

Nog meer planten? Lees hier alles over de Hortensia.

Muziek is een universele taal die we allemaal begrijpen. De combinatie van klanken kunnen ons raken zoals geen uitgesproken of geschreven woord dat kan. Het juiste lied heeft dan ook de kracht om ons gelukkiger te maken, vanaf de eerste toon.

Zo klinkt geluk

Word al luisterend gelukkig met de nieuwe Happinez playlist ‘Are you happy?’. Singer-songwriter Angela Moyra stelde de ultieme playlist samen, vol muziek met een glimlach.

Hoe klinkt geluk voor jou? Deel het nummer dat jou blij maakt.

Pauline is kritisch als het aankomt op de kracht van gedachten. Haar dochter is er echter van overtuigd dat alles goed komt, als je maar gelooft. Toch is ze niet ongevoelig voor de onverdorven naïviteit van een kind.

‘Morgen ben ik beter!’ Zei mijn dochter van acht voordat ze ging slapen. ‘Nou, zo snel gaat dat niet,’ zoiets mompelde ik. Ik vermoedde dat ze iets van plan was, met een vriendinnetje afspreken, en dat ze zichzelf daardoor veel sneller ‘beter’ zou verklaren dan ze was. Sneller dan goed voor haar was. Maar zij vond niet-mogen afspreken erger dan buikpijn of koorts. ‘Ik bén morgen beter mam! Echt! Als je er niet in gelooft, gebeurt het ook niet!’ zei ze. De volgende dag was ze niet helemaal beter. Wel een stukje.

Op goed geluk

Een week later kwam ze terug op haar theorie. Haar step – ze had gespaard voor een nieuwe step – zou bezorgd worden door de postbode tussen half tien en half twaalf. Maar om tien uur moesten we weg. ‘Komt de step voordat we weg moeten?’ had ze twintig keer gevraagd. ‘Ik weet het niet,’ had ik geantwoord, naar waarheid. ‘Nee mam, je moet zeggen: ik weet zéker dat de postbode op tijd komt!’ Ik wilde niet dat ze teleurgesteld zou zijn als de postbode niet op tijd zou komen, dus probeerde haar juist een beetje te ontmoedigen. Je weet het nooit met postbodes. Precies op het moment dat we de deur uit moesten, ging de bel. Daar was de postbode met de step. Op het nippertje. ‘Zie je wel!’ zei ze opgewekt. ‘Je moet erin geloven, dan gebeurt het ook.’

Bedachte sprookjes

Ik geloof helemaal niet dat alles gebeurt wat je gelooft. Bij gedachtenkracht zijn zoveel nuances nodig. Ja, natuurlijk, een positieve instelling helpt. Maar is de waarheid niet veel weerbarstiger, als we eerlijk zijn? Je kunt niet al het geluk, liefde, en rijkdom bij elkaar bedénken. In Amerika schijnen therapeuten te bestaan die gespecialiseerd zijn in het helpen van ‘slachtoffers’ van het boek The Secret, mensen die in de put zijn geraakt omdat het allemaal toch niet waar bleek te zijn. Omdat het leven, of het lot, of God, of de genetische factoren of de economische crisis etcetera waar we mee te maken hebben nog wel eens roet in bedachte sprookjes strooien.

Dit geloof ik, en dit had ik mijn dochter allemaal cynisch kunnen vertellen. Maar ik deed het niet.

De step was precies op tijd, dus het was goed.

Click with compassion. Deze oproep deed Monica Lewinksy vandaag op de Wisdom 2.0 Conference in San Francisco. Als iemand weet hoeveel impact online media kunnen hebben, is zij het wel. Twintig jaar na haar beroemde affaire met Bill Clinton is Monica ‘social activist’. Ze gebruikt haar ervaringen om mensen en bedrijven bewust te maken van de impact van internet op onze eigenwaarde.

Click with compassion. Deze oproep deed Monica Lewinksy vandaag op de Wisdom 2.0 Conference in San Francisco. Als iemand weet hoeveel impact online media kunnen hebben, is zij het wel. In 1998 werd ze in minder dan 24 uur van een anonieme stagiaire in het Witte Huis wereldberoemd vanwege haar affaire met toenmalig president Bill Clinton.

Er barstte online een storm van reacties los, waardoor ze een van de eerste en meest bekende slachtoffers van cyberpesten is geworden. Nu, bijna twintig jaar later, is Monica ‘social activist’. Ze gebruikt haar ervaringen om mensen en bedrijven bewust te maken van de impact van internet op onze eigenwaarde.

Monica: ‘Websites struikelden over elkaar om nieuws over mij te brengen en de stroom van reacties was eindeloos. Het was traumatiserend om te zien hoe er een Monica Lewinsky tot leven gewekt werd die bekritiseerd en uitgescholden werd, een Monica die ik zelf niet eens herkende. Maar inmiddels is schaamte gewoon geworden in onze samenleving.

Ik hoorde onlangs dat jonge meisjes gemiddeld 150 foto’s maken om één selfie online te plaatsen. Zo kwetsbaar voelen we ons dus! Het is zo belangrijk om ook online de menselijkheid in anderen te blijven herkennen. Lees niet alle roddels, vel niet meteen een oordeel, wees er bewust van dat er achter ieder verhaal een persoon met gevoelens en emoties schuilgaat.’

Monica Lewinsky gaf ook een ontroerende en krachtige TEDtalk over haar levenslessen:

Narayana Peesapaty bedacht een revolutionair concept: eetbare lepels. Hij wilde iets doen tegen de groeiende hoop plastic afval en de waterschaarste in India. Niemand wilde er iets van weten, want wie eet zijn bestek nu op? Tot een video op social media in april de wereld over ging.

In de afgelopen maanden kreeg Bakeys, het bedrijf van Peesapaty, tienduizenden aanvragen voor zijn eetbare lepels. Een crowdfundingcampagne op Kickstarter, om ook te kunnen leveren aan andere landen, leverde 13 keer zo veel op als het bedrag dat hij zich ten doel had gesteld. Het succes kwam precies op het juiste moment, want hij had zijn huis al moeten verkopen, doordat hij de afgelopen jaren bijna zonder inkomen aan zijn plan werkte. Aan de vooravond van TEDxAmsterdam vertelt hij over het plotselinge succes en zijn missie.

Hoe kwam je op het idee voor eetbaar bestek?

‘Ik zat in het vliegtuig onderweg naar huis van een congres, na te denken over een oplossing voor de milieuproblemen in India: waterschaarste en de groeiende berg plastic afval. In mijn hand had ik een plastic lepel – weer dat stomme plastic, dacht ik. Eerder die dag had ik roti gegeten, en die was zo hard, dat ik het in stukken kon breken. Met zo’n stuk roti had ik curry opgeschept. En ineens, tienduizend voet boven de zee, dacht ik: als ik roti, deeg, kan gebruiken om eten mee op te scheppen, waarom zou ik er dan geen lepel van kunnen maken? Zo begon het.’

Waarom was je zo vastbesloten iets aan de milieuproblemen te doen?

‘De afgelopen jaren is het probleem van waterschaarste in India steeds groter geworden. Er wordt enorm veel rijst geproduceerd, en dat kost 5000 liter water per kilo. Reken maar uit hoeveel dat is in een land van 1,25 miljoen mensen. Dat houden we niet lang vol. Ik wist: als ik wil dat mijn dochter over dertig jaar ook nog drinkwater heeft, moet ik iets doen. Dan moet ik zorgen dat graan weer populairder wordt, en rijst veel minder. Als mijn eetbare bestek populair genoeg werd, zouden boeren weer meer granen gaan produceren en minder rijst. Dus zegde ik mijn baan als onderzoeker op, en ging ik aan de slag.’

Was het meteen een succes?

‘Absoluut niet! Ik had een product bedacht, maar daarmee begon het pas. Het duurde een paar maanden voor ik goede, stevige lepels had ontwikkeld. Keer op keer braken ze, want ik ben een wetenschapper, geen bakker. Toen ik een goed recept had gevonden liet ik een mal maken, en een machine, maar de fabrikant begreep niet wat ik wilde. En niemand geloofde dat mensen een lepel op zouden willen eten. Ook al was mijn lepel helemaal natuurlijk, gemaakt van meel, kruiden en water.

Tot op een dag een blogger een stukje over mij schreef, en vervolgens een video over me postte. Die dag werd alles anders. Boy, what a turnaround! Het werd een hit op social media, duizenden mensen deelden het filmpje, en mijn telefoon begon onophoudelijk te rinkelen. Elke dag kwamen er bestellingen binnen voor honderdduizenden lepels. Dat was in april dit jaar. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven.’

 Welke boodschap wil je mensen meegeven?

‘Ik wil laten zien dat we op zoek moeten naar oplossingen, en dat we die vinden – als we maar volhouden. Het is verleidelijk om te blijven mopperen over wat er niet goed gaat in de wereld, maar daar komen we niet verder mee. Voor ingewikkelde problemen is er vaak een eenvoudige oplossing. Daar wil ik mensen bewust van maken.’

Wat is je droom voor de toekomst?

‘We gaan nog veel meer dingen maken. Vorken, chopsticks, saladekommen, alles is mogelijk. Alleen messen niet. Die krijg je niet scherp genoeg. Ik hoop dat we ons bedrijf kunnen uitbouwen over de hele wereld. Eetbaar bestek en servies kun je maken van allerlei granen: gierst, rogge, tarwe – net wat er op die plek het beste verbouwd kan worden. Verder denk ik over alternatieven voor andere spullen, bijvoorbeeld verpakkingsmaterialen. Afval bestaat eigenlijk niet: het is een resource in the wrong place. Op de juiste plaats kan alles een bruikbaar materiaal zijn.’

Wat zeg je tegen je kinderen als ze na de Amerikaanse verkiezingen van school komen met de vraag: ‘Komt er nu oorlog?’ Pauline zegt wat ze wél zeker weet: ‘De toekomst beter maken – dat kunnen we alleen samen doen.’

Lieve kinderen,

Het is een rare tijd. Als ik dit schrijf, komt de laatste maand van 2016 eraan. We klagen dat het koud is buiten, terwijl de kans dat we kunnen schaatsen op natuurijs deze winter weer iets kleiner is dan vorig jaar. In Helsinki hebben ze al jaren geen witte kerst meer gehad, in Melbourne was het afgelopen week 40 graden en daar is de lente net begonnen. Als jullie straks groot zijn, is de aarde misschien 2 of misschien 4 of misschien wel 7 graden warmer. Maar ik koop handschoenen voor jullie, en een sjaal, die jullie vervolgens kwijtraken, omdat jullie altijd alles kwijtraken. Dit jaar koop ik ze nog wel.

Donald Trump is net verkozen tot president van Amerika, jullie hadden hierover gesproken op school. Komt er nu oorlog? – vroegen jullie mij daarna. Dat was de korte samenvatting van de lange artikelen die jullie niet hebben gelezen maar die op internet staan, over de vergelijking tussen de opkomst van het fascisme in 1933 en deze tijd.

Ik had heel graag willen zeggen dat er nooit meer oorlog komt, maar de werkelijkheid is dat er op heel veel plekken op de wereld oorlog is. Aleppo is maar vier uur vliegen van hier.

De werkelijkheid is ook dat ik niet weet hoe jullie toekomst eruit ziet. En dat ik niet precies weet wat ik er aan kan doen om de toekomst beter te maken. Of goed te houden. Of wat ik kan doen, om te zorgen dat er überhaupt een toekomst is.

Ik weet één ding. We moeten het samen doen. Jullie samen met mij, en met onze buren, en samen met alle andere kinderen en andere mensen op deze aarde. We moeten stoppen met elkaar discrimineren, buitensluiten of achterstellen of op grond van wat dan ook. We moeten stoppen met muren bouwen, liever een stoel aan onze tafel erbij schuiven, zoals filmmaker Josh Fox oppert in zijn nieuwste film [link: http://www.happinez.nl/explore/you-need-to-win-from-within/]. Iedereen hoort erbij. Wat de toekomst ook zal brengen: zolang we leven, is het onze gezamenlijke toekomst en dus ons gezamenlijke probleem.

Laten we proberen een goed mens te worden, hoe lang het ons ook zal kosten om uit te vinden wat een goed mens eigenlijk is.

Laten we dat allemaal proberen.

Laten we kritisch blijven maar nooit cynisch worden tegen elkaar. Laten we interesse blijven tonen. Laten we in de liefde en vriendschap blijven geloven. En laten we, boven alles, door de kamer blijven dansen, zoals we laatst deden – want toen jullie dat deden, toen wist ik zeker, op dat moment, dat alles goed was.

Laten we dansen alsof alles nog mogelijk is.

Pauline Bijster

Steen der Wijzen: Grote wijze woorden komen heus niet allemaal van de Boeddha, Dalai Lama of Rumi. Dit keer haalt Anne Wesseling levenslessen uit afleveringen van Gilmore Girls: ook van een tv-serie kun je leren hoe je je ‘bliss’ kunt volgen.

Hi sweety!’ schrijf ik als ik mijn dochter van vijftien een WhatsApp-bericht stuur. ‘Dat is zó Lorelai’, zegt ze als ik een nieuwe leren jas laat zien. We gaan alle koffiehuizen in de stad af, op zoek naar onze eigen versie van Luke’s diner.

Inderdaad, we zitten middenin de tv-serie Gilmore Girls. Sinds alle afleveringen afgelopen zomer op Netflix verschenen, trekken we ons bijna elke avond even terug in de wereld van Stars Hollow. We zitten dan op de bank, onder een dekentje, zoals we vroeger zaten bij het voorlezen.

Datzelfde gevoel is er nu bij het kijken naar een aflevering Gilmore Girls: het voelt als een veilige cocon. Met personages die we kennen en van wie we houden. We leven met ze mee, we praten over ze en spiegelen onze eigen levens aan ze.

Misschien is het té beschermd, denk ik soms. Maar ik koester die momenten. Omdat vluchten mag, af en toe. En omdat er, bovendien, zoveel levenslessen zijn te halen uit de ervaringen van de Gilmore Girls. Ik weet er zo al drie. Nee vier! Nee vijf!

De lijst is eindeloos. Maar misschien is dit wel de belangrijkste:

Follow your bliss is een zin uit de documentaireserie ‘The Power of Myth’. Rory en Paris huren die dvd-serie als ze op voorjaarsvakantie zijn in Florida: Pizza en ‘The Power of Myth’, dat is de perfecte avond, vinden ze.

Paris:I love this. Ik heb ’m vier keer gezien.’
Rory: ‘Vijf’.
Paris: ‘Echt?’
Rory: ‘Bijna zes, als mijn moeder ’m niet had verstopt.’

Wat was dat voor serie? The Power of Myth is gebaseerd op een serie interviews met Joseph Campbell (1904-1987), een Amerikaanse wetenschapper die mythen van over de hele wereld onderzocht. Hij ontdekte dat aan alle grote verhalen, of het nu religieuze verhalen of sprookjes zijn, een basisverhaal ten grondslag ligt. Het is het verhaal van de held, die van huis gaat, avonturen beleeft, moeilijkheden overwint en uiteindelijk zijn of haar bestemming in het leven vindt.

Follow your bliss, is wat Campbell zijn studenten altijd adviseerde. Dat wordt meestal vertaald met ‘volg je hart’. Je bliss, dat is je geluk, je gelukzaligheid, het is jouw pad in het leven. Het is je hart dat je vertelt of je op de goede weg bent. Als je daadwerkelijk je bliss volgt, kom je op een spoor dat daar altijd al op je lag te wachten, aldus Joseph Campbell. En het moment dat je je eigen pad gaat volgen, is het moment dat het verhaal van je leven begint. Dat is het moment dat je de held wordt van je eigen leven.

Bliss is geluk, of gelukzaligheid.

Het is niet altijd gemakkelijk om je pad te volgen. Je moet angsten en tegenslagen overwinnen. Maar wees niet bang, zegt Campbell, want als je je pad volgt, kom je mensen tegen die je helpen, die deuren voor je openen. ‘Follow your bliss and don’t be afraid, and doors will open where you didn’t know they were going to be.’

Follow your bliss. Volg je hart. Het klinkt zo eenvoudig.

Soms is er geen twijfel over. Sookie, in aflevering één, is zó onhandig, ze brandt zich aan alle pannen die ze tegenkomt, maar ze heeft geen twijfels over haar pad: ze kookt, ze is chef, dat is wat ze doet, dat is het pad dat ze volgt. Rory raakt uit balans als krantenmagnaat Mitchum Huntzberger haar inwrijft dat ze het niet in zich heeft om journalist te worden – maar ze herpakt zichzelf en ze is daarna alleen maar meer vastbesloten over de weg die ze wil volgen: journalist worden, dát is haar pad.

Andere personages blijven zeven seizoenen zoeken. Er is een moment dat Lorelai totaal niet meer weet wat ze wil. Volg je de weg die je ouders voor je hebben uitgestippeld? Als je juist het tegenovergestelde doet van wat je ouders willen, is dát dan je eigen pad? Hoe kom je erachter wat je zelf echt wilt?

Hoe word je de held van je eigen leven?

Tip van Joseph Campbell: als het lastig is om te bepalen wat je pad is, ga dan naar een stille, heilige ruimte om jezelf terug te vinden.

Misschien is Stars Hollow wel zo’n ruimte.

Televisieseries zijn de mythen van onze tijd, het scherm is ons kampvuur waar verhalen worden verteld waar we van leren en waar we ons aan spiegelen.

Nog vijf afleveringen, nog vier bonusafleveringen. Dan is het verhaal afgelopen. En dan? ‘Dan beginnen we gewoon opnieuw,’ zei mijn eigen Rory, terwijl ze (nog ééntje, mamma!) een nieuwe aflevering aanklikte.

Ik schoot in de lach, maar waarom eigenlijk niet? Een mooi verhaal kun je ook eindeloos voorlezen. Even onder een dekentje. En dan die veilige bubbel weer uit, en hopla, koffie, de deur uit, op zoek naar het pad, en de held worden in je eigen leven.

Zoals Lorelai Gilmore zou zeggen: ‘Oy with the poodles!’

Gilmore Girls: a Year in the Life is te zien op Netflix, vanaf vrijdag 25 november 2016 om 8:01 staan de vier nieuwe afleveringen online.

Waarom is het toch zo pijnlijk als iemand niet op je feestje wil komen, en hoe ga je om met deze teleurstelling? Dot geeft advies aan een verdrietige bijna-vijftigjarige.

Lieve Dot,

Binnenkort word ik 50, best een mijlpaal, vind ik zelf. Ik kijk ernaar uit, dit gaat goed gevierd worden met lieve mensen van wie ik hou! Nu zit ik met het volgende: een stel uit de familie heeft zich afgemeld, met een reden waarvan ik weet dat die niet klopt. Bot gezegd: er wordt gelogen om niet op mijn verjaardag te hoeven komen.

Nu is het niet mijn bedoeling om ze hierop aan te spreken en ze zover te krijgen dat ze tóch komen. Eigenlijk wil ik ze al niet meer op mijn feestje hebben. Waar ik vooral mee zit: waarom raakt het me toch zo dat ze dit doen? Ik vind ze niet aardig, ik ga ze zeker niet missen, maar waarom doet het pijn dat ze zo doen? Het is hun probleem en niet het mijne, zij missen een leuk feest en lieve mensen. Maar waarom ben ik toch van slag?

Ik heb nog liever dat ze recht in mijn gezicht zeggen dat ze geen zin hebben om te komen, dan dit aantoonbare gedraai en gelieg. Sterker nog: als ze het rechtstreeks zouden zeggen hoefde ik mij voortaan ook niet meer verplicht te voelen om op hun feestjes te komen. Dan weten we dat van elkaar, hoefden we daar niet meer moeilijk over te doen.

Help Dot, hoe ga ik hiermee om? Hoe laat ik dit pijnlijke gevoel los? Denk ik dan toch diep van binnen dat ze me niet de moeite waard vinden? Zo wil ik me helemaal niet voelen. Ik wil er boven staan en vriendelijk maar kordaat reageren op hun afmelding. Nu ben ik alleen maar verdrietig en boos, en heb ik zin om een gepeperd bericht te sturen.

Groet van een Verdrietige Bijna-50-Jarige

Lieve Verdrietige Bijna-50 Jarige,

Kloven doen pijn. Elke vorm van scheiding doet pijn. Natuurlijk hoef je deze dagen enkel het nieuws aan te zetten om het verdriet van de verdeeldheid te voelen. Maar dat mechanisme, het verschijnsel van de kloof begint altijd bedrieglijk klein. De scheur moet ergens beginnen. En ik vermoed dat dit begint met de kloof tussen wie je wilt zijn en wie je daadwerkelijk bent. Of eigenlijk beter gezegd; tussen wie je wilt zijn en wat je daadwerkelijk doet. Want ik geloof persoonlijk dat het onze daden zijn, en nietniet onze meningen of overtuigingen, die tellen.

Jij ervaart momenteel die basispijn van die basiskloof tussen wie je wilt zijn (‘erboven staan, vriendelijk en kordaat’) en wat je daadwerkelijk doet (verdrietig en boos bijna een giftig bericht sturen wat je feest zeker niet vreugdevoller zou maken). En dat, lieve Verdrietige Bijna-50 Jarige, is pijnlijk. Dat je dit voelt is het beste nieuws aan deze situatie. Het had je ook aan die zelfreflectie kunnen ontbreken, waardoor je misschien als een stier op een rode lap op dit stel zou afstormen. Dat je ziet dat het niet hun afwezigheid op je feest is die je dwarszit, maar jouw onvermogen om hier volwassen mee om te gaan, is een teken van volwassenheid. Een verdienste van bijna vijftig jaar levenservaring.

Ik ben zelf zeer bekend met de pijn van de kloof tussen wie ik wil zijn, en wat ik daadwerkelijk doe. Een expert, haast. Mijn vroege herinneringen worden erdoor gekenmerkt – hoe ik van mezelf baalde wanneer ik de verleiding van een Big Mac niet kon weerstaan als negenjarige overtuigde ‘vlegetariër’ – en tot op de dag van vandaag kan ik boos op mezelf worden over hoe boos ik ben op alle boze mensen in de wereld die extremistische leiders in het zadel tillen. Maar boos zijn op de kloof is doorgaans niet wat deze heelt. Wat heelt is begrip. Letterlijk, meer begrijpen van wat jou en anderen drijft. Het is een mechanisme wat me nog nooit in de steek heeft gelaten; verdiep je in iemand (jezelf niet uitgezonderd) en het wordt steeds lastiger geen begrip voor hem of haar op te kunnen brengen.

Eén begripverhogende vraag die je jezelf kunt stellen, lieve Verdrietige Bijna-50 Jarige, is of jij zelf doet wat je een ander verwijt. Heb jij ooit met een witte leugen geprobeerd onder een sociale verplichting uit te komen? Misschien wel bij ditzelfde stel? Heb jij ooit niet de moed gehad om de echte reden ‘recht in hun gezicht’ te zeggen, en een smoes gebruikt? Een ‘ja’ op één van deze vragen is je toegangspoort naar begrip voor dit stel dat – om wat voor reden dan ook – niet naar je verjaardag komt. Herinner je je drijfveren voor je leugen? Herinner je je hoe het voelde om niet eerlijk te zijn? Herinner je je de opluchting om niet te hoeven gaan?

De kloof tussen wie je wilt zijn en wat je doet, de kloof tussen jou en dit stel in je familie, heelt niet door deze tijdelijk op te vullen met woede of zelfgenoegzaamheid. Die kloof heelt alleen maar van binnenuit. Met nieuwe celdeling, afkomstig uit de organische groei van jouw begrip. En begrijpen doe je anderen doorgaans doordat je zelf weet hoe het is om het gedrag dat je afkeurt te vertonen. Als ik boos ben op de Trump- en Wilders-stemmers, weet ik in één klap hoe ze zich voelen. De kloof heelt. Wat niet betekent dat ik instem, of dat jij met het stel de polonaise zou moeten lopen op jouw verjaardag. Wat het betekent is dat jij en ik wat meer heelheid in de wereld brengen wanneer we toegewijd zijn aan het genezen van de kloof. En dat is pas echt een feestje waard. In zekere zin heeft dit stel je een onbetaalbaar geschenk aangeboden, lieve Verdrietige Bijna-50 Jarige. En nu is het aan jou of je het uitpakt.

Alle goeds,
Liefs
Dot

Wil je zelf ook je vraag stellen in deze rubriek? Mail dan je dilemma naar lievedot@happinez.nl.

Wie weet zie jij je dilemma binnenkort beantwoord!

Wil je alle vorige Dots teruglezen? Dat kan hier

Ben je benieuwd wie er achter Lieve Dot schuilgaat? Bekijk dan deze video:

Dat een depressie verlammend kan werken heeft Marnix aan den lijve ondervonden. Wat je nodig hebt om je beter te gaan voelen is liefde, veel liefde.

Naar schatting krijgt 1 op de 5 volwassenen ooit een depressie. Het échte werk, dus geen gevalletje ‘De kaartjes voor mijn favo band waren uitverkocht en nu ben ik zoooo depri!’. Het is een verlammende ziekte die je complete systeem verandert in een duistere fabriek vol biochemische verwarring en diepe pijn. Alles komt piepend en knarsend tot stilstand, en het voelt alsof het nooit meer overgaat.

Ik heb er veel ervaring mee. Mijn leven kende lange periodes die gedomineerd werden door neerslachtigheid, variërend van een mild grijs tot het diepste zwart dat alles verslindt. Tot voor een paar jaar geleden lukte het me zelden een stabiele fase te bereiken of voor langere tijd ontspannen en tevreden te leven. Alsof geluk een eiland was dat wegdreef zodra ik bijna uitgeput de kust had bereikt. Een depressie betekent meestal de totale onmogelijkheid van wát dan ook te genieten. En het staat compleet los van gunstige omstandigheden of positieve gebeurtenissen.

Ondanks het feit dat het veel mensen overkomt, bárst het rond psychische stoornissen nog van de stigma’s en vaak wat naïeve overtuigingen. Om er maar een te noemen: ‘Als je depressief bent, moet je dan niet gewoon meer van jezelf houden?’ Het is op zich een legitieme vraag, maar vooral een bewijs van gebrek aan persoonlijke ervaring. Want als je middenin een depressie zit, is zelfliefde simpelweg te veel gevraagd. ’s Ochtends (of ’s middags) opstaan kost dan al zó veel energie, dat er geen greintje overblijft voor andere dingen. Als het op is, is het ook echt op, en van jezelf houden is een luxe die iemand met zo’n ingrijpende mentale aandoening vaak gewoon niet kent. Sterker nog: als je depressief bent, vind je jezelf meestal waardeloos.

Toch speelt liefde een cruciale rol in deze situatie. Of júist. Want mensen die depressief zijn hebben er heel veel van nodig. Liefde, en begrip. En geduld. En vertrouwen. Dat valt lang niet altijd mee, voor zowel de gever als de ontvanger. In je diep sombere periode ben je namelijk zó in jezelf gekeerd, dat het aanvaarden van hulp in welke vorm dan ook vrijwel onmogelijk is. Je bent vaak niet eens in staat ook maar enige waardering uit te spreken voor de inspanning van anderen (iets wat al snel ondankbaar kan lijken). En meestal leef je in zó’n klein, benauwd wereldje, dat je kijk op het leven intens negatief en pessimistisch is. Dat maakt het lastig en pijnlijk voor alle betrokkenen.

Als je het idee hebt dat je onvoorwaardelijk van iemand houdt, is dit de ultieme uitdaging. Want geven aan iemand die depressief is biedt geen enkele garantie, en je krijgt misschien niet direct iets terug. Een depressie haalt alle sociale conventies onderuit en maakt mensen – uit pure noodzaak – enorm egocentrisch. Het vraagt heel veel om er te zijn voor iemand die dat helemaal niet wil of dat in elk geval niet laat blijken. Maar liefdevol blijven als er geen positieve feedback is, is misschien wel het mooiste wat je voor iemand kunt doen.

Trouwens, als je dit leest en zelf in een depressieve periode zit, wens ik je alle sterkte van de wereld toe. Je bent het waard, en geloof mij: ooit zie je dat zelf weer in.

Heel, heel veel liefde.

Wat kun je doen als je wordt overmand door angst of verdriet? Jasmijn Anne Koelink weet iets wat zo oud is als de mensheid.

De afgelopen twee weken vond ik uitdagend. De overwinning van Trump, de onstuimigheid die daarop wereldwijd volgde, de energie van een supervolle maan – die het dichtst bij de aarde staat sinds 68 jaar, en de plotselinge ziekte van een naaste vriend.

Wat kun je doen als je je zo uit het veld geslagen voelt? Een yogasessie of speciale ademhalingstechniek is waarschijnlijk een goed idee. Maar op momenten van verdriet, van persoonlijk verlies of van ontmoedigd zijn door gebeurtenissen in de wereld, voelt het soms té geforceerd. Simpelweg samenkomen met anderen is mogelijk meer zinvol. ‘Cluster and breathe,’ noemt mijn leraar Max Strom dat. Het is zo oud als de mensheid. Bij elkaar zijn om samen te huilen of puur om te ademen. Het is een instinctieve neiging die ik alleen maar kan aanmoedigen. Want soms is er geen specifieke techniek nodig om te helen.

Als je toch een soort van techniek wilt, adviseer ik je om bij soortgelijke situaties voor de buikademhaling te kiezen. Deze ademhaling helpt om makkelijker te ontspannen bij stress, boosheid of angst. In de oefening voel je de beweging van je middenrif – de grote parapluvormige spierlaag die een scheidingswand vormt tussen buik- en borstholte.

Je kunt niet letterlijk ademen in je buik. De lucht blijft in je longen. Maar zodra je inademt, trekt het middenrif samen en daalt enkele millimeters, waardoor de longen zich vullen met lucht en je buik wat uitzet. Bij de uitademing, ontspant je middenrif weer en beweegt terug naar de oorspronkelijke plek. Je longen worden (nagenoeg) leeg en je buik slinkt weer.

Oefening

Je kunt de buikademhaling liggend of zittend doen. Laat één of beide handen rusten op je buik, net onder je navel. Als je middenrifspier (chronisch) gespannen is, of je bent het niet gewend, dan kan het in het begin wat frustrerend of verwarrend zijn. Zodra je voelt dat je hand op een inademing stijgt (of naar voren komt) en op een uitademing daalt (of naar achter beweegt), doe je de buikademhaling. Deze beweging geeft je longen ruimte en masseert je organen.

Stap 1: ga rechtop zitten of op je rug liggen.

Stap 2: plaats één of beide handpalmen op je buik, net onder je navel. Ontspan je gezicht en kaken.

Stap 3: breng je aandacht naar je hand(en) en adem rustig in, voel je buik uitzetten. En adem uit, voel je hand weer terug bewegen. Wil je meer focus, adem dan door je mond en luisteren naar het geluid van je adem.

Stap 4: doe dit vijf minuten of langer als je wenst. En neem de tijd om na te voelen.

Met deze techniek kun je ten allen tijde beginnen. Juist in periodes van persoonlijke onrust of oproer in de wereld om je heen, kun je hierdoor in rust bij elkaar zijn. Samenkomen en rustig blijven ademen of huilen, kan de meest elegante ‘yogahouding’ of techniek zijn die voor handen is.