Deze maand komt er een pup bij ons wonen. Hier hebben we nu bijna een jaar naar uitgekeken. Maar met de hond komen allerlei vragen: hoe doe je zoiets, een beetje duurzaam?

Een vriend van mij heeft een hond. Hij eet zelf veganistisch en laatst zag ik hem een pakje vegan-hondenvoer kopen. Ik dacht allerlei dingen tegelijk (‘huh, bestaat dat ook al?!’, ‘wat een onzin!’, ‘nouja, misschien niet zo’n onzin..’, ‘eigenlijk best een goed idee’).

Ik realiseerde me vooral op dat moment dat we door het aanschaffen van een hondje meteen weer voor allerlei nieuwe dilemma’s zouden komen te staan.

Eko-hond

Ten eerste: mijn voetafdruk is groot, ik kan nog zoveel plastic in de goede afvalbak stoppen – ik heb vier kinderen en een hond. Dus sorry Aarde. Dat gezegd hebbende: we geven de moed natuurlijk niet op, en we gaan niet zeggen dat het allemaal toch geen zin heeft want het idee is juist dat het wel zin heeft. Om na te denken over dingen zoals bewust leven en minder vervuilen. Juist samen met de vier kinderen en de hond, om ook van hun bewuste aardebewoners te maken.

Van visnetten

Onze eerste zak hondenbrokken komt van de eko-dierenwinkel. Er zit wel vlees in. Maar biologisch vlees. De ene helft van mezelf vindt dat een beetje overtrokken en de andere kant zegt stellig: als je zelf geen bio-industrie vlees meer eet, waarom zou je het dan aan je huisdier geven?

Ik was op internet iets leuks tegengekomen. Hondenriemen gemaakt van op het strand aangespoelde touwen van vissersboten. Iemand ruimde die op en maakte er dus hondenriemen van. Ze waren erg mooi en verweerd, en stoer en ik wilde er heel graag een bestellen, tot ik erachter kwam dat ze uit de Verenigde Staten kwamen. Het leek me een gek idee om een touw met een vliegtuig hierheen te laten komen, als we in de Noordzee ook touw hebben. En trouwens in de winkel ook.


Dilemma’s

Er komen nog een heleboel andere dilemma’s tegelijkertijd met de hond mee. Plastic of papieren poep-opruimzakjes? Of van die zakjes die afbreekbaar zijn, en hoe afbreekbaar zijn die eigenlijk? Is soms vegetarisch eten goed voor het beest, of juist niet? Moet een hond echt zoveel antibiotica als dierenarts Dr. Poll ze geeft op National Geographic? Waar in Nederland kun je mooie hondenriemen kopen gemaakt van oude visnetten?

Meer lezen over duurzaamheid?

9 tips om duurzaam boodschappen te doen.

We willen allemaal een schone, gezonde aarde om op rond te lopen, maar hoe zorg je ervoor dat dat ook werkelijkheid wordt? Pauline Bijster ontdekt wat je van een plastic-opruim-actie kunt leren.

Het weer was perfect, blauwe lucht, zon. We hadden een heerlijke lunch op het strand gekregen. Pastasalade met gegrilde groenten en kruiden, gepofte aardappels, zoete thee met zelfgemaakte kokos koekjes. Na het eten deelde Marie vuilniszakken uit. ‘We gaan even het strand opruimen, verzamel wat plastic, niks bijzonders.’ Een kwartiertje is genoeg, zei ze er nog bij. Vol goede moed begonnen we.

Viezer dan je denkt

Het strand leek vrij schoon, we waren vast snel klaar.
Ik begon met kleine dingetjes, sigarettenpeuken, dopjes, maar al gauw ontdekte ik een hoek tussen de rotsen waar tussen de stenen tientallen grote en kleine petflessen lagen en stukken piepschuim. Als je goed kijkt, zie je steeds meer. Binnen een paar minuten was mijn zak vol. Ik wilde pas stoppen toen de zak bijna scheurde, en had slechts een fractie van de hoekje schoon achter kunnen laten. Je zag het verschil eigenlijk niet. Teruggekomen zag ik dat iedereen binnen een mum van tijd een volle zak had.

Iedereen was stil.

Het is alsof niemand dit had verwacht. We wéten hoe erg het is, maar de actie van het opruimen deed ons pas beseffen hoe erg het is.
‘Het verdrietige is, dat dit niet eens moeilijk was,’ merkt iemand op.

‘Zullen we het morgen weer doen?’ vraagt een ander.

Plastic in het paradijs

We zijn stil.
De zee fonkelt onder de zon, de rotsen staan fier, ze doen alsof ze het allang weten maar hun gemoed bezwijkt er niet onder. Het mijne wel. Het strand van Imsouane is niet eens een vies strand, er zijn veel ergere plekken. Op Instagram laat presentator Dennis Storm een foto zien van een met troep bestrooid strand in Bali, hij is daar om ‘de tien meest paradijselijke stranden’ te ontdekken maar komt alleen maar plastic tegen. We beseffen dat dit wat wij nu gedaan hebben op ieder strand ter wereld kan. Van Noorwegen tot Nederland tot Zuid-Afrika liggen de stranden vol. Ook de rivieroevers. Het is niet moeilijk, probeer maar eens, binnen enkele minuten heb je een zak vol. Ik trek me terug en vecht tegen de tranen. Zoveel als we vies hebben kunnen maken met z’n allen, zo weinig krijg je schoon in je eentje.

Opruimen voor het in de zee verdwijnt

Ik neem me voor om vaker plastic te ruimen maar vraag me ook af wat voor zin het heeft. En ik stel deze vraag aan Elsa, die werkte voor de NGO Surfrider Foundation Maroc en die erachter zit dat wij hier het strand opruimen. ‘Ik heb zelf vaak opgeruimd en je hebt gelijk, je krijgt het nooit schoon. Maar het heeft toch zin,’ voegt ze dan toe. ‘Het strand is de laatste plek dat je het kunt opruimen, voordat het in de zee verdwijnt.’ (En in de vogelmagen, en in de bloedbanen van de vissen, et cetera). En, voegt ze toe: ‘Het gaat om bewustwording. Als je een keer een stuk strand hebt opgeruimd, en je voelt wat jij nu hebt gevoeld, ga je er echt over nadenken. Het volgende plastic tasje of rietje of waterflesje, heb je het werkelijk nodig? Waar gaat het heen als je klaar ermee bent?’ Het liefst zou ze zien dat de overheid veel meer gaat verbieden: het verbod op gratis plastic tasjes heeft op veel plekken op de wereld veel goed gedaan. Blijkbaar is tien cent een drempel hoog genoeg om een tas van jezelf mee te nemen.

Statiegeld op flesjes

Geen plastic meer gebruiken is onmogelijk, het is een hoogwaardig product, zei de Plastic Soup Surfer Merlijn Tinga die ik een aantal jaar geleden toevallig voor de Kampioen interviewde. Inmiddels zijn we weer een stap verder, want mede door zijn inzet is de overheid nu akkoord gegaan met statiegeld op kleine flesjes.

En ik neem me voor om iedere volgende keer dat we naar het strand zullen gaan, een zak mee te nemen. En wat op te ruimen. Al is het alleen maar om er weer even bij stil te staan. En de kinderen te laten zien waar spullen terecht komen als je ze op de grond gooit. En zodat we volgende keer het rietje of het plastic bestekje laten liggen, en zij ook. Want dan wéten we het.

Meer lezen over plasticvrije initiatieven?

Vijf tips voor het organiseren van een plasticvrij feest.

Heb je een droom die vaker voorbij komt? Interessant, want zo’n droom is veelzeggend. In het boek De Nachtelijke reis legt ‘dromendokter’ Bas Klinkhamer van opleidingsinstituut ITIP uit hoe de dromenwereld je inzichten verschaft. Ontdek wat jouw terugkerende droom vertelt.

Drie dimensies

Bas Klinkhamer beschrijft drie dimensies van bewustzijn in dromen: de dimensie van de psyche, het innerlijk weten en het mysterie. In de dimensie van de psyche droom je over situaties die de ontwikkeling van je persoonlijkheid en karakter betreffen. Dromen die centraal staan in de dimensie van het innerlijk weten, laten je onbewuste kanten van jezelf zien. Voorspellende dromen en dromen over overleden dierbaren behoren tot de dimensie van het mysterie. De terugkerende droom is onderdeel van de dimensie van het innerlijk weten en laat je iets onbewusts zien waarvan je je bewust moet worden.

Onbewuste gewoonte

Op een onbewuste gewoonte of een denkbeeld waar je in vastzit, kan een terugkerende droom je wijzen. Een droom waarin je zielsgelukkig op een schip over zee vaart, bijvoorbeeld, herinnert je eraan dat je vrij bent. Misschien zit je teveel vast in aardse verantwoordelijkheden? Deze droom laat je zien dat dat erin geslopen is en dat je de keuze hebt om ervan los te komen.

Een droom waarin je in slaap valt op je werk, toont je iets soortgelijks: doe je wel wat je leuk vindt? Bedenk eens: wat wil jouw terugkerende droom je laten zien?

Droomverwerking

Een terugkerende droom kan ook met de verwerking van een situatie te maken hebben. Als je niet weet om welke situatie het gaat, helpt het om na te gaan wanneer je de droom voor het eerst had. In De Nachtelijke reis staat een voorbeeld van een vrouw die koers moet houden op een zeilschip in een vreselijke storm. Dit begint ze te dromen na haar scheiding, waarna ze alles op alles moet zetten om haar gezin en leven draaiende te houden. De droom confronteert haar met de verwerking van de scheiding, waar ze nauwelijks aan toe komt. Het thema verwerking in een droom die terugkeert, laat zien waar je onbewust aan voorbij bent gegaan.

Terugkerende symbolen

Soms keren dezelfde symbolen terug in dromen. Huizen bijvoorbeeld, de zee, bomen. Handig, want terugkerende droomsymbolen vertellen hoe het met je gesteld is en zijn door het herhalingselement makkelijk te duiden. Stel dat je altijd droomt over kerstverlichting, dan zeggen gekleurde, flikkerende lichten iets anders dan een sliert lampjes die je niet aan de praat krijgt, wat je ook probeert. Welk symbool keert in jouw dromen terug?

Dromendagboek

Om dromen te analyseren, moedigt Bas Klinkhamer aan om een notitieboek naast je bed te leggen. Het opschrijven van je dromen is niet het eerste waar je behoefte aan heb, als je wakker wordt, maar ontzettend waardevol om wel te doen. Blijf in de sfeer van je droom en schrijf zoveel mogelijk op. Met De Nachtelijke reis, duidingsboek Dromen en Nachtmerries en beelden uit het programma De dromendokter ben je voldoende geïnformeerd om te analyseren. Een avontuur op zich.

Meer lezen over dromen?

Een rijker droomleven in 7 stappen (zo onthoud je je dromen).

Verander je wachtwoord in een mantra. Dat is een eenvoudige, slimme manier om jezelf te helpen een goede gewoonte aan te leren, zegt Mauricio Estrella, die deze hack met groot succes toepaste op zijn eigen leven. Maar waarom werkt dat dan zo goed? 

Je kunt je wachtwoord gebruiken als een hulpmiddel om een slechte gewoonte af te leren of een goede gewoonte juist te ontwikkelen. Hoe? Eenvoudig. Door je wachtwoord te veranderen in een mantra.

Deze lifehack werd ontdekt door Mauricio (‘Momo’) Estrella, een grafisch ontwerper die op dat moment een moeilijke periode meemaakte. Zijn huwelijk was op de klippen gelopen en het lukte hem niet de draad van zijn leven weer op te pakken.

Tot hij op zijn werkcomputer de melding kreeg dat hij zijn wachtwoord moest veranderen. Hij was geïrriteerd, hij had snel zijn documenten nodig, en dat wachtwoord moest ook nog aan allerlei eisen voldoen. In een opwelling besloot hij: ik ga het wachtwoord gebruiken om mijn kijk op de scheiding te veranderen. En zo typte hij: ‘Forgive@h3r’.

Verrassing 1: het voldeed meteen aan alle beveiligingregels. Verrassing 2: het werkte!

‘Forgive@h3r’ bleek te werken als een mantra. Door een paar keer per dag te denken ‘Ik vergeef haar’ begon zijn gevoel over de scheiding te kantelen. ‘Het heilzame effect was ongelofelijk’, zegt hij achteraf.

Van wachtwoord naar gewoonte

Toen hij na 30 dagen weer zijn wachtwoord moest veranderen, koos hij een wachtwoord dat hem aanspoorde elke dag een foto te maken, zodat hij oog zou krijgen voor de wereld om hem heen. Het werd een gewoonte en een jaar later had hij niet alleen 365 foto’s gemaakt, maar ook werk tentoongesteld, hij had nieuwe mensen leren kennen, kortom, het leven was leuker geworden.

Zijn wachtwoord bleek echt een hulpmiddel om nieuwe gewoonten aan- of juist af te leren. Elke maand koos hij een ander wachtwoord, en het leven werd steeds leuker. Het lukte hem zelfs om te stoppen met roken (‘quit@smoking4ever!’) en de wachtwoorden hielpen hem ook om weer te gaan daten (‘Iask@herOUT!’), en uiteindelijk te gaan samenwonen en zijn vriendin ten huwelijk te vragen: ‘Save4@ring’.

Een kleine, snelle beloning

Het is een prachtig verhaal, maar waarom zou deze truc eigenlijk zo goed werken? Estrella hield zich als ontwerper onder meer bezig met leerplatformen, dus op zich was het niet zo wonderlijk dat hij onder druk bijna terloops iets bedacht dat helpt een gewoonte aan- of af te leren. Dit trucje sluit bijvoorbeeld mooi aan bij de theorie van de kleine stapjes.

Maar er is nog iets belangrijkers: je wachtwoord is een sleutel en opent deuren. Je wachtwoord geeft toegang tot iets, en dat werkt als een soort beloning. Je voert je wachtwoord in en de beloning volgt meteen, in de vorm van toegang tot je documenten, je email of sociale media. En dankzij die kleine, snelle beloning ga je ongemerkt de boodschap van je wachtwoord verbinden met iets positiefs.

Je kunt bijvoorbeeld wel vinden dat je je ex moet vergeven, maar het is nog steeds een gedachte die samenhangt met pijn en verdriet. Het wachtwoord ’Forgive@h3r’ herinnert je aan je voornemen om je ex te vergeven, en omdat er na elke keer dat je het type een kleine beloning volgt, verliest het de scherpe randjes. En zo wordt het mogelijk om daadwerkelijk je ex te vergeven. Zo werkte het voor Mauricio.

Daar komt bij: als je iets een maand doet, begint het een gewoonte te worden. Waarmee het veel gemakkelijker is om het vol te houden – zoals bij de dagelijkse foto’.


En werkt het voor jou?

De mogelijkheden om deze hack toe te passen zijn eindeloos. Ter inspiratie, Mauricio gebruikte onder meer ‘Facetime2mom@sunday’ om de gewoonte aan te leren wekelijks z’n moeder in Ecuador te bellen, en ‘save4trip@thailand’ hielp hem om geld opzij te zetten voor een bijzondere vakantie.

Was er ook een wachtwoord dat niet werkte? Ja: ‘Eat2times@day’. Maar dat vond hij bij nader inzien ook niet echt handig gekozen voor iemand die wil afvallen. Hij adviseert: wil je dat een wachtwoord voor je werkt, zorg dan dat het realistisch is en meetbaar.

Alles bij elkaar een leuke lifehack om eens uit te proberen. Zelf experimenteerde ik een tijdje met het opgewekte wachtwoord ‘Ikm44kdingenAF!’ en het lijkt warempel echt een extra duwtje te geven bij laatste loodjes. Zoals nu!

En als het effect minder spectaculair is dan bij Mauricio? Dan helpt dit je in elk geval om originelere, en gemakkelijker te onthouden wachtwoorden te bedenken. H4ve@FUN!

Zo gebruik je je wachtwoord als mantra

Meer weten?

De TedX-lezing van Mauricio Estrella kun je hier terugkijken

Lees ook nog even dit korte interview terug met Jelle Hermus van soChicken, die ook een fan is van kleine stapjes.

Met co-ouderschap leer je heel goed afscheid nemen, en leer je elkaar steeds opnieuw weer kennen.

Veel scheidingen leiden tot co-ouderschappen. Wij hebben ook een co-ouderschap.

Op donderdag haal ik de oudste twee op van school of in de vakantie van hun vader, ik heb ze dan een paar dagen niet gezien.

Soms ga ik met tegenzin, terwijl ik toch ontzettend veel van ze houd. Maar als ik ze ophaal na een paar dagen bij hun vader geweest te zijn, zijn ze altijd korzelig. Niet heel duidelijk chagrijnig of doelgericht boos. Het is een stemming waar zelfs moeilijk woorden aan te geven is. Omdat ik inmiddels weet dat die wisseldagen lastig zijn, probeer ik extra lief te doen. We eten pizza, een vriendje mag mee-eten. Ze mogen langer op de iPad. Soms wordt het toch ruzie, als ze mijn noeste inspanningen om extra aardig te doen niet op waarde inschatten of zich er zelfs tegen afzetten.

Vertrouwd

Op een gegeven moment verdwijnt het. Het verdwijnt gelukkig altijd. Als we weer bij elkaar passen allemaal, hier in huis, is de rust weer terug. Ik herinner me dezelfde situatie uit mijn jeugd. Mijn ouders gingen snel uit elkaar, ook wij gingen iedere week heen en weer van vader naar moeder. Ik herinner me dat ik mijn moeder altijd een beetje stom vond als ik net van mijn vader kwam, en andersom. De andere ouder – die het misschien ook gewoon even wennen vond – deed dan raar. Veel te goed zijn best of juist niet enthousiast genoeg. Je zoekt als kind naar het vertrouwde, maar hoe je het ook went of keert, het huis ruikt anders dan het huis waar je de afgelopen dagen was dus het is misschien wel vertrouwd maar ánders vertrouwd.


Het ga jullie goed

Elke week neem ik me voor om het goed te doen, ook al weet ik niet hoe een ouder dit ooit goed kan doen. Waarschijnlijk komt het voornamelijk neer op: wachten tot het vanzelf goed gaat. Tot we weer bij elkaar passen. En dan, als het weer gezellig is, als ik hun tempo weer snap en zij mijn grapjes weer waarderen, als ze weer vredig zijn en gewend aan ons huis en de geur en het matras en als ik weer trots op hun als nooit tevoren, dan gaan ze weer. Dan geef ik ze een iets langere knuffel in de ochtend. Dan zwaai ik ze uit. Daar gaan ze weer, tot over een paar dagen, lieve kinderen. Het ga jullie goed. Ook aan de andere kant zal het wennen zijn.

Meer lezen over het ouderschap?

Waarom ouders de lat best iets lager mogen leggen bij het opvoeden.

Een ode aan alle oppas opa’s en oma’s, aan de hele generatie zestig- en zeventigjarigen die dvd’s van ‘Kikker en zijn vriendjes’ in de kast heeft staan en Netflix op de smartphone geïnstalleerd.

Naast me op de snelweg rijdt een auto, met fietsen er aan. Het zijn degelijke fietsen met kinderzitjes. Ik ben benieuwd wat voor soort mensen in de auto zitten. Ik verwacht een gezin, maar dat is het niet, zie ik als ik ze inhaal: in de auto zitten, heel duidelijk, een opa en een oma.

Dit artikel is voor jullie.

Mijn moeder heeft ook een kinderzitje op haar fiets en haar man – mijn stiefvader – ook. Ik vroeg me wel eens af of iemand zich ooit afvraagt waarom een dame van zestig-nog-iets aankomt bij een werkafspraak met een kinderzitje maar blijkbaar hebben veel dames van zestig-nog-iets dat. Dit stukje is een ode aan die mensen.

Bedankt

Namens iedereen die wel eens vergeet te bedanken: bedankt. Bedankt aan alle oma’s en opa’s die komen logeren als er een baby wordt geboren, of een huis wordt verbouwd. Die buggy’s in hun gang hebben staan alsof het de normaalste zaak van de wereld is of nieuwe kinderwagens aanschaffen zodra er een baby in de familie komt, die ze later via marktplaats onder de categorie z.g.a.n. weer verkopen. Aan alle opa’s en oma’s die honderden kilometers rijden om op te passen en dan zelf thee zetten en boterhammen smeren in plaats van dat ze die erbij krijgen. Aan alle opa’s en oma’s die hun vrije dagen opmaken aan kleinkinderen in plaats van aan het Concertgebouw, en die massageafspraken laten schieten voor kleinkinderen.

Lofzang

Dit stukje is geschreven voor alle opa’s en oma’s die kleinkinderen meenemen op korte of lange vakanties. Aan al die je ziet in speeltuinen, dierentuinen, in de duinen, in de speelgoedwinkel, in de tram. Dit is een lofzang op de opa’s en de oma’s die met vier kleinkinderen in het zwembad zitten, of met drie kleine kinderen die hun appelsap omgooien in een lunchroom. Die op handen en voeten door de kamer lopen, of heel goed een koe kunnen nadoen. Aan de hele generatie zestig- en zeventigjarigen die dvd’s van ‘Kikker en zijn vriendjes’ in de kast heeft staan en Netflix op de smartphone geïnstalleerd.

Aan alle oma’s en opa’s die hun kleinkinderen leren moestuinieren en gaan bootje varen, die kijkdozen knutselen en jurkjes repareren en de kinderen meenemen naar workshops pottenbakken of paardrijden en al die andere dingen waarvan wij ouders ook wel weten dat het helemaal niet altijd leuk is, en dat kinderen nooit echt dankbaar zijn, en wel zeuren, of simpelweg waar we zelf het geduld of de tijd nog niet voor hebben.

Lieve opa’s en oma’s met kinderzitjes, jullie zijn geweldig. Ik denk dat het niet vaak genoeg wordt gezegd. Maar, voor altijd bedankt.

Meer lezen over familiebanden?

Meer inzicht in je familieband? Bereken jullie getal.

Veel mensen zien tantra als een ingewikkelde ver-van-hun-bed-show. Maar wie zich openstelt voor de inzichten die deze oude Indiase filosofie biedt, ontdekt juist een dieper, voller en rijker seksleven doordat je heel bewust met je geliefde bezig bent.

Er bestaan veel misverstanden en broodje aap-verhalen als het op tantra aankomt, maar eigenlijk is deze eeuwenoude filosofie niets meer dan een manier om in contact te komen met jouw innerlijke diepte en rijkdom. Kenners vergelijken het weleens met het eten van chocola. Je kunt gedachteloos M&M’s snacken, terwijl je aandacht ergens anders is. Of je propt jezelf vol met een zeezout-karamel-reep en voelt je daarna schuldig. Maar er is ook een andere, bewustere manier van chocola eten.

Zinnenprikkelend

Een tantra-vrouw zou zich eerst bewust worden van de behoefte aan chocola. Ze signaleert en verwelkomt dit verlangen. Vervolgens besluit ze of ze eraan toe wil geven of niet. Wil ze dat? Dan geniet ze ultiem van dat brokje chocola. Elk zintuig wordt geprikkeld. Ze ruikt de zoete geur, ziet de donkerbruine kleur en voelt de chocola langzaam smelten tussen haar vingers. Ze proeft, likt en duwt de lekkernij met haar tong tegen haar gehemelte. Alle aandacht is gericht op de smaakervaring en het geluksgevoel dat dit oproept.

Ultiem intiem

Ook tantrische seksualiteit gaat verder dan snelle bevrediging en het opwekken van lustgevoelens. Het is eerder een ultieme vorm van intimiteit. Bij tantraseks draait het erom dat je elkaar in elk aspect van je wezen leert aanvoelen. Dat klinkt ingewikkeld, maar is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Onthoud in ieder geval dat tantraseks niet gericht is op opwinding en orgasme, maar op liefde, aanraking, contact maken en elkaar heel bewust aanvoelen. De oefeningen zijn dan ook niet heel erotisch van aard, maar draaien juist om aandacht voor elkaar. Oh, en in de lach schieten mag. Vaak zijn tantra-oefeningen in het begin onwennig. Dat is niet erg. Het mag dan om erotische levensenergie gaan, het is gelukkig geen zaak van leven op dood.


Oefening 1: Word je bewust van de plek waar je bent

In het boek ‘Mindful sex’ raadt auteur Claudia Blake aan om van de plek waar je seks hebt een soort heilige ruimte te maken. Dat klinkt ingewikkeld, maar is heel simpel. Steek wat kaarsen aan, brand wierook en zet rustgevende achtergrondmuziek op (zonder ingewikkelde teksten of melodielijnen zodat je niet wordt afgeleid). Neem vervolgens even de tijd om de ruimte waar je bent op je in te laten werken. Dit is waar je nu bent, op dit moment in je leven. Geen andere plek is beter.

Oefening 2: Versterk jullie emotionele band

Dit is toch wel een van de simpelste oefeningen. Het enige wat je hoeft te doen, is je partner recht in de ogen aankijken. Nou ja, simpel. Waarschijnlijk voel je al binnen een paar seconden de neiging om weg te kijken. Het is juist dan zaak om elkaar te blijven aankijken en dit minstens vijf minuten vol te houden. Voel je de behoefte elkaar te omhelzen? Doe dit dan. Zolang je elkaar maar aan blijft kijken. Zo wordt de emotionele band tussen jullie als het ware geactiveerd. Het werkt ook goed om de dagelijkse sores van je af te laten glijden. Door het volledig focussen op je partner kom je in het hier en nu en sluit je je langzaam af voor de buitenwereld.

Oefening 3: Masseer en streel elkaar

Kies er na de kijkoefening voor om elkaar te masseren. Neem hier uitgebreid de tijd voor en gebruik diepe, langzame bewegingen. Streel aandacht het hele lichaam van je geliefde, van boven naar beneden en van links naar rechts. Door elkaar op een sensuele manier aan te raken, kom je thuis in het lichaam van de ander.

Oefening 4: Samen mindful ademhalen

Ook deze oefening komt uit het boek ‘Mindful sex’. Het is wel een beetje voor gevorderden, dus onthoud vooral dat in de lach schieten nog steeds mag. Om te beginnen, ga je dicht tegen je partner aanstaan met de gezichten naar elkaar toegedraaid. Plaats je lippen tegen die van je geliefde en open je mond iets, alsof je op het punt staat te kussen. Stem nu jullie ademhalingen op elkaar af; als de één inademt, ademt de ander uit. Dit kun je niet te lang doen, omdat de zuurstof na een tijdje opraakt. Zie het samen ademhalen als een vorm van samen mediteren.

Oefening 5: Verleg de focus

Hoe langer de relatie, hoe routinematiger de seks. In veel relaties wordt seks na een tijdje een soort race, met het orgasme als finish. Naarmate de opwinding stijgt, raakt iemand meer op zichzelf gericht en verdwijnt de intimiteit op de achtergrond. Dit zorgt er vaak voor dat één van de twee zich gebruikt voelt of het intieme contact mist, met steeds minder zin in seks als gevolg. Tantrische seks draait niet om moeten of klaarkomen, maar om genieten van het verlangen zónder de druk van het krijgen van een orgasme. Niet klaarkomen klinkt voor veel mensen niet heel aantrekkelijk. Maak er ook geen dogma van, maar probeer in ieder geval niet zo erg te focussen op het orgasme, maar meer op de verbinding die jullie samen aangaan.

Beeld: fotografie door Violaine Chapallaz, styling door Marita Janssen

Meer lezen over tantra?

Hoe ‘tantra’ ben jij? Doe de test.

Frida Kahlo is een van mijn heldinnen – en dat is niet alleen omdat ze zo mooi kon schilderen, of omdat ze zo trots was op haar monobrow. Nee, de reden dat ik haar tot mijn helden reken is hoe ze omging met pijn.

Frida kreeg op haar achttiende een ongeluk dat haar bijna van het leven beroofde (in haar eigen woorden: de stalen stang doorboorde me zoals de speer van een toreador dat doet met de huid van een stier), brak haar rug en verbrijzelde haar been. Ze was maandenlang aan bed gekluisterd en hield de rest van haar leven veel en vaak pijn.

Spiegels om te schilderen

Maar Frida gaf zich niet over. Haar moeder bevestigde spiegels boven haar ziekenhuisbed zodat ze zichzelf kon zien, en daar begon ze met schilderen. In haar gedichten en in haar schilderijen deelde ze de pijn die ze voelde met de wereld. Ze liet haar verdriet zien zonder een masker te dragen.

Pijn is als een rugzak vol met kiezelsteentjes

Dat delen van pijn is dapper. Pijn voelen en daar op een ‘gezonde’ manier mee omgaan, dat is moeilijk. Het is alsof je de dag begint met een extra rugzak met stenen. Zodra je uit bed stapt, zeul je die met je mee. Ook als je gaat douchen, je je tandenpoetst of als je je kleren aantrekt. Soms is die rugzak gevuld met ronde, gladde kiezelsteentjes, en zit hij niet zo vol. Maar het kan ook net zo goed zijn dat je er bij het wakker worden achter komt dat hij vol zit met bakstenen of, nog erger, scherpe rotsblokken die gemeen in je rug blijven prikken. Die rugzak zorgt ervoor dat je sneller moe bent, je eerder moet huilen en dat je vaak geen zin hebt om ook maar een stap met dat ding op te lopen en het heel verleidelijk is om in bed te blijven liggen.

Dan denk ik aan Frida

Ik heb zelf ook elke dag pijn – ik kan me de laatste dag niet herinneren die ik zonder pijn doorbracht. En die rugzak die ik met me meezeul ben ik zo langzamerhand spuugzat. Maar als ik het moeilijk heb en geen zin heb om iemand uit te leggen hoe het voelt als je schouder uit de kom schiet, of dat ik echt sneller moe word en minder energie heb, dan denk ik aan Frida.

Aan hoe je om kunt gaan met pijn en diep verdriet. Dat reflectie zin heeft, en dat je jezelf kunt uiten om je beter te voelen. Dat vertellen hoe je je diep vanbinnen voelt moed vergt. Dat het moeilijk is, en dat je het soms liever wegstopt en doet alsof het niet bestaat. Maar dat het altijd zorgt voor meer verbinding als je aan een ander vertelt hoe je je voelt.

Kiezen voor moed

Dus voortaan probeer ik het tegen mijn vrienden te zeggen als ik moest huilen voor ik de deur uitging, omdat ik zoveel pijn voelde en ik niet wist hoe ik daarmee om moest gaan. Ik probeer het te relativeren, er grapjes over te maken en het moedig tegemoet te treden. Want ik weet dat mijn pijn nooit weggaat, en het met de jaren waarschijnlijk erger wordt in plaats van beter. Daar kan ik niets aan veranderen, maar wat ik wel kan doen is ervoor kiezen om de pijn moedig aan te gaan.

Meer levenslessen lezen?

Dit zijn vijf levenslessen van legendarische vrouwen.

Wat Karl Lagerfeld en Steve Jobs met elkaar gemeen hebben? Ze hebben allebei gekozen voor iets dat hun leven een stuk makkelijker maakt: ze dragen namelijk altijd hetzelfde.

Dit is een pleidooi voor een simpelere kledingkast – en dat hoeft niet per se in te houden dat je alleen nog maar in dezelfde zwarte coltrui door het leven gaat.

Je hebt minder stress als je de dag begint

Het uitkiezen van je outfit kan ’s ochtends voor veel stress zorgen. Want wat past er allemaal leuk bij elkaar? En waar was nu dat ene truitje dat zo leuk bij deze rok stond? Of die T-shirt bh die echt nodig was onder die doorschijnende top? Als je ervoor zorgt dat je standaard een paar simpele outfitcombinaties klaar hebt liggen, scheelt je dat heel veel keuzes. En de breincapaciteit die je daardoor overhoudt, kun je weer voor andere dingen gebruiken (nadenken over wat je wil gaan eten, bijvoorbeeld).

In simpele kleding komt je gezicht vaak beter uit

In een simpel T-shirt zonder drukke print gaat je aandacht sneller naar je gezicht dan wanneer je een blouse aanhebt met heel veel felgekleurde bloemetjes. Je eigenheid en unieke karaktertrekken komen beter naar voren en mensen krijgen een betere indruk van wie jij bent.

Je wordt een signatuur van jezelf

Net zoals Goofy, het Michelin mannetje (oké, niet jezelf daarmee vergelijken, maar je snapt het punt zo vast) en Flipje van de jam word je sneller herkend als je je altijd op dezelfde manier kleedt. Je creëert een bepaald silhouet, en daarmee ben je makkelijker te herkennen – en val je sneller op.


Simpeler is vaak gelukkiger

Minder kleine rondslingerende troepjes in je huis zijn fijn, maar ook een opgeruimde, minimale kledingkast maakt gelukkig. Je hebt overzicht, en je hebt geen ballast meer van dingen die je toch nooit meer aantrekt maar die nog wel ruimte innemen.

Dus: pak een tas, en ga aan de slag. Doe weg wat je niet meer draagt en waar je niet meer gelukkig van wordt, en breng wat je niet meer aanhebt naar de kringloop. Op naar meer minimalisme in je leven!

Meer lezen over minimalisme?

Zo stel je een duurzame capsule garderobe samen.

Steen der Wijzen: Grote wijze woorden komen heus niet allemaal van de Boeddha, Dalai Lama of Rumi. Dit keer haalt Anne Wesseling levenslessen uit afleveringen van Gilmore Girls: ook van een tv-serie kun je leren hoe je je ‘bliss’ kunt volgen.

Hi sweety!’ schrijf ik als ik mijn dochter een WhatsApp-bericht stuur. ‘Dat is zó Lorelai’, zegt ze als ik een nieuwe leren jas laat zien. We gaan alle koffiehuizen in de stad af, op zoek naar onze eigen versie van Luke’s diner.

Inderdaad, we zitten middenin de tv-serie Gilmore Girls. We trekken ons bijna elke avond even terug in de wereld van Stars Hollow. We zitten dan op de bank, onder een dekentje, zoals we vroeger zaten bij het voorlezen.

Datzelfde gevoel is er nu bij het kijken naar een aflevering Gilmore Girls: het voelt als een veilige cocon. Met personages die we kennen en van wie we houden. We leven met ze mee, we praten over ze en spiegelen onze eigen levens aan ze.

Misschien is het té beschermd, denk ik soms. Maar ik koester die momenten. Omdat vluchten mag, af en toe. En omdat er, bovendien, zoveel levenslessen zijn te halen uit de ervaringen van de Gilmore Girls. Ik weet er zo al drie. Nee vier! Nee vijf!

De lijst is eindeloos. Maar misschien is dit wel de belangrijkste:

Follow your bliss is een zin uit de documentaireserie ‘The Power of Myth’. Rory en Paris huren die dvd-serie als ze op voorjaarsvakantie zijn in Florida: Pizza en ‘The Power of Myth’, dat is de perfecte avond, vinden ze.

Paris:I love this. Ik heb ’m vier keer gezien.’
Rory: ‘Vijf’.
Paris: ‘Echt?’
Rory: ‘Bijna zes, als mijn moeder ’m niet had verstopt.’

Wat was dat voor serie? The Power of Myth is gebaseerd op een serie interviews met Joseph Campbell (1904-1987), een Amerikaanse wetenschapper die mythen van over de hele wereld onderzocht. Hij ontdekte dat aan alle grote verhalen, of het nu religieuze verhalen of sprookjes zijn, een basisverhaal ten grondslag ligt. Het is het verhaal van de held, die van huis gaat, avonturen beleeft, moeilijkheden overwint en uiteindelijk zijn of haar bestemming in het leven vindt.

Volg je hart

Follow your bliss, is wat Campbell zijn studenten altijd adviseerde. Dat wordt meestal vertaald met ‘volg je hart’. Je bliss, dat is je geluk, je gelukzaligheid, het is jouw pad in het leven. Het is je hart dat je vertelt of je op de goede weg bent. Als je daadwerkelijk je bliss volgt, kom je op een spoor dat daar altijd al op je lag te wachten, aldus Joseph Campbell. En het moment dat je je eigen pad gaat volgen, is het moment dat het verhaal van je leven begint. Dat is het moment dat je de held wordt van je eigen leven.

Bliss is geluk, of gelukzaligheid.


Wees niet bang

Het is niet altijd gemakkelijk om je pad te volgen. Je moet angsten en tegenslagen overwinnen. Maar wees niet bang, zegt Campbell, want als je je pad volgt, kom je mensen tegen die je helpen, die deuren voor je openen. ‘Follow your bliss and don’t be afraid, and doors will open where you didn’t know they were going to be.’

Follow your bliss. Volg je hart. Het klinkt zo eenvoudig.

Hoe word je de held van je eigen leven?

Soms is er geen twijfel over. Sookie, in aflevering één, is zó onhandig, ze brandt zich aan alle pannen die ze tegenkomt, maar ze heeft geen twijfels over haar pad: ze kookt, ze is chef, dat is wat ze doet, dat is het pad dat ze volgt. Rory raakt uit balans als krantenmagnaat Mitchum Huntzberger haar inwrijft dat ze het niet in zich heeft om journalist te worden – maar ze herpakt zichzelf en ze is daarna alleen maar meer vastbesloten over de weg die ze wil volgen: journalist worden, dát is haar pad.

Andere personages blijven zeven seizoenen zoeken. Er is een moment dat Lorelai totaal niet meer weet wat ze wil. Volg je de weg die je ouders voor je hebben uitgestippeld? Als je juist het tegenovergestelde doet van wat je ouders willen, is dát dan je eigen pad? Hoe kom je erachter wat je zelf echt wilt?

Hoe word je de held van je eigen leven?

Tip van Joseph Campbell: als het lastig is om te bepalen wat je pad is, ga dan naar een stille, heilige ruimte om jezelf terug te vinden.

Misschien is Stars Hollow wel zo’n ruimte.

Televisieseries zijn de mythen van onze tijd, het scherm is ons kampvuur waar verhalen worden verteld waar we van leren en waar we ons aan spiegelen.

Nog vijf afleveringen, nog vier bonusafleveringen. Dan is het verhaal afgelopen. En dan? ‘Dan beginnen we gewoon opnieuw’, zei mijn eigen Rory, terwijl ze (nog ééntje, mamma!) een nieuwe aflevering aanklikte.

Ik schoot in de lach, maar waarom eigenlijk niet? Een mooi verhaal kun je ook eindeloos voorlezen. Even onder een dekentje. En dan die veilige bubbel weer uit, en hopla, koffie, de deur uit, op zoek naar het pad, en de held worden in je eigen leven.

Zoals Lorelai Gilmore zou zeggen: ‘Oy with the poodles!’

Gilmore Girls: a Year in the Life is te zien op Netflix.

Meer levenslessen lezen?

Hier zijn de vijf mooiste levenslessen uit Ronja de Roversdochter.