Tijn Touber over het (moderne) hippiegevoel - Happinez
Terug naar overzicht

Tijn Touber over het (moderne) hippiegevoel

Categorie
Fotografie
Artikel: Pauline Bijster, uit Happi.love
Tijn Touber over het (moderne) hippiegevoel

Tijn Touber (1960) is schrijver, inpirator, meditatieleraar en idealist. Hij zette Stadsverlichting op de kaart, en wil nu met het Summer of love-initiatief meer liefde en vrede in de wereld terugbrengen.

Amsterdam was de hippie-hoofdstad van Europa. Wij waren het land van tolerantie, van kernwapens-de-wereld-uit, baas in eigen buik, dolle mina. Nog altijd heeft de stad Amsterdam een goede naam in het buitenland, volgens mij komt dat uit de tijd van de Summer of love, 1976. Door de jaren heen zijn we de tolerantie een beetje kwijtgeraakt. Ik zou het leuk vinden als Amsterdam deze zomer weer het middelpunt van de wereld wordt. Als een vrijplaats, maar ook als een reactie op alles wat er in de wereld gebeurt, als antwoord op Trump en op Wilders, als antwoord op ’meer muren’. Laten we het andere geluid laten horen: van tolerantie, van vrijheid en liefde. Vanaf 2 juli willen we met zijn allen gaan mediteren, elke week op een andere plek in de stad.

Het idee komt voort uit Stadsverlichting. Toen de Beatles eind jaren zestig aan de transcendente meditatie gingen, werd mediteren hip en gingen steeds meer jongeren het doen. Onderzoekers merkten op dat in steden waar veel gemediteerd werd, minder criminaliteit was. Als ongeveer 1 procent van alle mensen mediteert, schijn je al een significant verschil te kunnen aantonen. Als we Nederland in een positieve flow willen brengen, hoef je dus maar 1 procent van de mensen aan het mediteren te krijgen. Stadsverlichting heb ik niet bewust gestuurd maar het is eigenlijk grassroot groot geworden. Ik hoop dat dit met het Summer of love-initiatief weer gebeurt.

Zelf mediteer ik sinds mijn 27e. Ik speelde in de band Loïs Lane, het was een groot circus, het was te gek! – maar ik raakte wel mezelf kwijt. In eerste instantie ging ik mediteren om mezelf terug te vinden. Later dacht ik: dit zou de oplossing kunnen zijn. Als mensen innerlijk niet veranderen, hebben méér regels of wetten namelijk ook geen zin. Ik geef les in de Bijlmerbajes, daar zie je: hardere straffen werken echt niet. Wat wel helpt: mensen de gelegenheid geven om zichzelf te herkennen. Het lijkt alsof we als mensheid voor een fundamentele keuze staan. Als we zo doorgaan, vernietigen we de planeet. Maar we kunnen ook een andere keuze maken, we kunnen een evolutionaire sprong maken naar een nieuw bewustzijn, waarin we de aarde samen gaan beheren. Als een global family. Mijn missie is geworden om die evolutionaire sprong te helpen faciliteren, en zoveel mogelijk mensen hiervoor samen te brengen. Als we ergens ter wereld deze sprong kunnen maken, is het wel in Nederland.

Toen ik zes was (in 1966) verhuisden wij van Nederland naar de Westkust van Amerika, precies toen de hippiebeweging daar ontstond. Ik herken het hippie-gevoel uit mijn jeugd. Een nieuw elan, een frisse wind. Ik kan dat gevoel nog steeds naar boven halen. Ik draag het bij me, het is de zon die in mij schijnt. Als die zon, als dat vuur weer aan kan, niet alleen in mij maar in iedereen, komt het goed. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde, iedereen ter wereld wil liefde en vrede. Dat is zo universeel. Ja, ik ben wel een enorme idealist. Maar ik geloof het ook écht. Ik zal blijven zoeken naar de juiste woorden, de juiste leus, het juiste lied, om mensen weer op die universele waarden aan te spreken. We moeten wel. Het alternatief is met zijn allen de afgrond inrennen. Ik wil roepen: Kom op, jongens! Het is niet moeilijk. Laten we het nú gaan zien.”

 

Dit vind je vast ook leuk