‘Je wórdt je naam,’ zei schrijfster Yvonne Keuls eens tegen me. ‘Dat vond mijn moeder. De naam die mijn vader me had gegeven, Yvonne, kwam nooit over haar lippen, want dat betekent strijdster. Zij vond dat ik niet hoefde te strijden.’
Haar moeder noemde haar altijd Angin (spreek uit anjin), wat in het Maleis ‘wind’ betekent, want de wind neemt de verhalen mee. ‘Kabar angin’ is nieuws dat met de wind wordt meegevoerd en dat misschien waar, misschien niet waar is. Haar kind zou net als de wind verhalen rondzingen – wat Yvonne Keuls, zoals wij allemaal weten, haar hele leven heeft gedaan met talloze romans, televisiescripts en toneelstukken. Maar een strijdster was zij ook, vechtend voor het oprichten van een jongerenopvanghuis en in de rechtszaal tegen een man die kinderen misbruikte. Je wordt nu eenmaal je naam.
De relatie met je naam
Laatst deelde ik met vriendinnen wat onze namen betekenden. Sommige zeiden ‘ik ben’ en anderen ‘ik heet’, wat veel zegt over de relatie die we met onze naam hebben. De een voelde zich samenvallen met haar roepnaam, de ander vereenzelvigde zich meer met haar tweede naam, weer iemand anders had zich altijd verzet tegen haar naam, tot ze de betekenis ervan opzocht en deze precies bleek te kloppen met wie ze was. Het deed de vraag in me opwellen: heb ik de naam die mij gegeven is ook met beide handen aangenomen?
Het naamgeven van mijn eigen kinderen
Het naamgeven aan mijn eigen kinderen ervaarde ik als een magisch proces. Op een of andere manier wist ik, toen ik van mijn toenmalige partner in verwachting probeerde te raken, dat we twee kinderen zouden krijgen; eerst een meisje en dan een jongen. De naam voor de tweede zong al in me rond: Goof, van Govert. Zo integer en eigenwijs als die naam klonk voelde hij aan, ook al moest hij nog een tijdje wachten. Zijn vader ging akkoord. Voor het meisje kochten we een babynamenboek in de stad. Toen we op een terrasje gingen zitten, gebruikte ik het namenboek als een orakel. Met mijn ogen dicht sloeg ik het boek op een willekeurige bladzijde open en wees met mijn vinger ergens op de bladzijde. Welke naam er stond? Govert. Dat was dus, voor de volgende, definitief geregeld. Het meisje zouden we uiteindelijk Linde noemen, wat paste bij de lichtgevende, wijze en speelse sfeer waarmee ze me al omgaf.
Online training Handlezen
- Leer in 8 lessen de basis van het handlezen
- Krijg inzicht in jouw talenten, uitdagingen, kwaliteiten en/of blokkades
- Cadeau: boek Handlezen & afdrukvel
Een gouden, glinsterende kroon
Inmiddels zijn ze pubers en kan ik zien hoe zij de betekenis van hun namen belichamen. Mijn zoon als de ‘goddelijke beschermheer’, die met niets blijer is dan met oplossingen voor problemen verzinnen. Mijn dochter als de ‘zachte, milde slangenvrouw die geheimen kent’ van haar naam. De betekenis van mijn eigen naam? Zuiverheid – iets wat ik inderdaad ten hoogste nastreef en ten diepste zoek in anderen. De vraag is: groeien wij in de naam die ons gegeven is of weerspiegelt onze naam wie wij ten diepste zijn?
Misschien is het een beetje van beiden en is onze naam een versterker van wat we al in ons dragen en van de taken die we ons in dit leven gesteld hebben. Hoe het ook zij, het voelt van wezenlijk belang dat we de naam die we dragen ook echt dragen. Als een gouden, glinsterende kroon op ons hoofd.
Meer lezen van Susan Smit?
Praat jij hardop in jezelf? Dit is waarom Susan Smit het elke dag doet.
