Wat is de perfecte openingszin? - Happinez
Terug naar overzicht

Wat is de perfecte openingszin?

Categorie
Tekst
Geertje Couwenbergh
Wat is de perfecte openingszin?

Hoe ga je om met culturele frustraties? Deze week de vraag van Begroetingsdilemma, die zich irriteert aan de manier waarop mensen elkaar groeten, zonder echte interesse. Volgens Dot bestaan er echter geen kletspraatjes.

Lieve Dot,

Mijn probleem is klein en toch ook weer wereldwijd. Het gaat om de standaardvraag ‘hoe gaat het?’ of ‘gaat alles goed?’. Ik merk deze vraag mijn neus uitkomt. En ja, ikzelf stel de vraag ook. Want hoe toon je anders interesse of laat je zien dat je geïnteresseerd bent? Ik heb nog geen andere vocabulaire begroeting ontdekt.

Het moet allemaal zo goed gaan in deze maatschappij. Ik kom er steeds meer achter dat het ook goed is wanneer je je niet zo fijn voelt of wanneer je een paar dagen wat depressiever bent of dat je last hebt van je menstruatie. Logisch toch? Waarom moeten we meteen een label krijgen als: depressief persoon, aansteller, chagrijn? En waarom is het beter om jezelf te verstoppen in zulke periodes? Ik heb gemerkt dat wanneer ik dit onderdruk, wanneer het er niet mag zijn, ik er juist meer last van heb en de ander ook. Dus ja, voor mezelf begin ik hierin balans te vinden; ik mag voelen wat ik voel, en als ik dit even goed voel zonder te onderdrukken dan ebt het ook weer zo weg.

Oké, voor mezelf weet ik dit nu, maar hoe nu die vragen als ‘hoe gaat het?’ of ‘alles goed?’ te beantwoorden, daar ben ik nog niet uit. Ik heb dan te maken met een *^*$%&-vraag, maar ook met een ander persoon. Want het is mij opgevallen dat wanneer je de vraag antwoord met ‘het gaat niet goed’, de ander enorm onrustig wordt, het mooi wil versieren met woorden, het antwoord negeert of mij wilt troosten. Allemaal goed bedoeld naar mij of voor zichzelf. Wanneer dit ongemakkelijke moment is geweest, dan komen er gesprekken of gezelligheid. Is het ook mogelijk om die eerste stap over te slaan en gewoon meteen een fijne verbinding te leggen met de ander ondanks hoe je je op dat moment voelt?

Nu is mijn vraag aan jou Dot, hoe kijk jij hier tegen aan? Bestaat er een openingszin om elkaar te begroeten waar je mag zijn wie je bent en je mag voelen hoe je je voelt zonder al dit ongemak aan beide kanten? Waar begint het, bij mezelf of de ander? Welke woorden kun je beter gebruiken in een begroeting? Of hoe beantwoord jij deze standaardvraag? Moeten we gewoon meer Amerikaans worden en de vraag stellen zonder te beantwoorden? Of zal een begroetingsdans de oplossing worden?

Liefs

Begroetingsdilemma

Lieve Begroetingsdilemma,

Als je iets anders wilt heb je twee keuzes: je kunt verwachten, hopen, of afdwingen dat een ander of je omgeving verandert, of je kunt jezelf veranderen. En eigenlijk hangt daar nog een grijze, derde optie tussen waar we ons het meest op beroepen; zelf wel willen veranderen, maar alleen als de ander dat ook doet. Die drie strategieën zijn van verschillende materialen vervaardigd; zelf veranderen is onverwoestbaar kristal, de mengvorm is roestig ijzer en wachten tot de wereld verandert is onvruchtbaar beton.

Ondanks dat dit één van de weinige dingen is die ik zeker weet, bouw ik zelf ook nog lustig mijn wereld op met roest en beton. Ik vind het bijvoorbeeld onbegrijpelijk dat er zoveel mensen gevaarlijk ontevreden en boos zijn, ondanks de statistieken die tonen dat we nog nooit zo welvarend, vrij, veilig en gezond zijn geweest als nu. Ik vind het stom dat in een tijd van ingrijpende klimaatverandering juist de aandacht en budgetten hiervoor slinken. Ik vind het wezenloos hoe zoveel mensen op grote schaal dieren blijven eten terwijl de CO2 uitstoot en het leed wat daarachter schuilt publiekelijk bekend is. Ik kan door blijven gaan.

Wat ik hiermee wil zeggen, lieve Begroetingsdilemma, is dat we waarschijnlijk allemaal zulke frustraties hebben naar onze omgeving. Jij irriteert je over hoe mensen elkaar begroeten, ik over de vleesindustrie, en wie dit leest hekelt zich weer over wat anders. Het probleem met deze frustraties is dat ze omvangrijk zijn. Dat brengt ons ook weer terug naar de drie soorten materialen. Als jij verlangt dat mensen elkaar op een betekenisvolle manier gaan begroeten, en ik dat alle populistische leiders met elkaar in een shuttle richting Mars worden gelanceerd, dan moeten we beton gaan gieten over min of meer de rest van de mensheid. En ik weet niet hoe dat met jou zit, maar ik acht dat onrealistisch.

Dus hebben we de keuze; we kunnen blijven zitten met ons ongenoegen en gefrustreerde verlangen naar verandering, óf we kunnen de verandering worden. De kristal-optie. Ik betracht dat zelf in twee stappen. Allereerst door zelf te doen wat ik wil dat anderen doen. In mijn geval eet ik geen dieren, streef ik ernaar zo weinig mogelijk onnodige rommel te kopen en ik probeer niet net zo boos en ontevreden te zijn als de mensen waarvan ik verwacht dat zij het niet zijn. Voor jou zou dat kunnen betekenen dat jij mensen gaat begroeten op een manier die authentiek en liefdevol is voor jou – zonder in te vullen wat hun reactie daarop is. Onderschat de kracht niet van iemand die begint te belichamen waarnaar ze verlangt in de wereld, lieve Begroetingsdilemma.

De tweede stap is je verdiepen in dat wat je frustreert. Waarom doen mensen wat ze doen? Begrip is de sleutel. Onderzoek wat er met jou gebeurt als je een *^*$%&-vraag krijgt. Het resultaat van mijn onderzoek naar jouw dilemma, is dat ik erachter ben gekomen dat veel wat mensen doen, een soort code is. Ik ben er zelfs van overtuigd dat er geen kletspraatjes bestaan. Gisteravond nog vroeg de caissière in mijn supermarkt of het droog was buiten. Waarop we clichés uitwisselden als ‘het is niet om over naar huis te schrijven’ en ‘we hebben het niet voor het zeggen’. Het zou niet in me opkomen om te denken dat dit een nietszeggend gesprek was. Ik ervaar zo’n interactie – en de honderden andere die ik ooit had bij bushaltes of verjaardagspartijen – als een vermomd verlangen naar contact. Ik kan soms de ondertiteling zien lopen wanneer ik zeg ‘hoe is het’ of ‘het schijnt morgen beter te worden’, en lees ‘hallo ander mens, ik zie je’ en ‘ik weet fundamenteel ook niet waar mijn leven over gaat maar ik weet wel dat zolang wij blijven praten ik me minder eenzaam voel, heb jij dat ook?’. Op andere momenten is het minder diepgaand, maar alleen al een ongemakkelijke leegte opvullen heeft iets hartverscheurend moois, vind ik. Ik heb, mede door de ondertiteling, niet vaak de neiging het gesprek ‘dieper’ te laten gaan. Ik geniet van de rituele dans van ogenschijnlijke verbale niemandalletjes.

Dit is de uitkomst van míjn onderzoek. Dat kan anders zijn voor jou, lieve Begroetingsdilemma. Maar het belang van het onderzoek, samen met verantwoordelijkheid nemen van doen wat je anders wilt, is het nobele pad waartoe ik je aanmoedig. Dat pad is onverwoestbaar en op een vreemde manier veel meer haalbaar dan je wereld overgieten met beton. Kijk of je nieuwsgierig en open kunt zijn de volgende keer dat iemand ‘hoe gaat het?’ tegen je zegt. Reageer op een manier die authentiek voor jou, en wie weet ontdek je dat een simpel ‘goed, en met jou?’ de meest bevredigende reactie is.

Alle goeds,
Liefs
Dot

Wil je zelf ook je vraag stellen in deze rubriek? Mail dan je dilemma naar lievedot@happinez.nl.

Wie weet zie jij je dilemma binnenkort beantwoord!

Wil je alle vorige Dots teruglezen? Dat kan hier

Dit vind je vast ook leuk