Terug naar overzicht

De magie van een handgeschreven brief

Categorie
Tekst
Anne Wesseling
De magie van een handgeschreven brief

Het plan was om mijn archief op te ruimen, maar het eerste dat ik vond was een doos vol oude brieven en ansichtkaarten. Je begrijpt: van dat opruimen kwam verder niets meer, een uur lang was ik alleen maar aan het kijken en lezen.

Het was post van toen ik nog studeerde. Er zaten brieven bij van mensen die ik tijdens mijn tussenjaar had ontmoet. Prachtige enveloppen uit Japan, van een correspondentievriend die ik ooit op reis had ontmoet, een kattebelletje van mijn opa, liefdesbrieven, volgeschreven vakantiekaarten, felicitatiekaartjes van vriendinnen met het vinden van een nieuwe liefde die inmiddels mijn ex is.

Die vriendinnen zijn nog steeds hartsvriendinnen dus die appte ik natuurlijk meteen een foto. Maar er zaten ook, raadselachtig, brieven bij van mensen die ik me totaal niet kon herinneren. Wie was Hector, die prachtige Spaanse brieven schreef? De naam zei me echt helemaal niks meer.

Er zaten ook brieven bij die ik zelf had geschreven, aan mijn moeder toen ik op reis was, en die ze me later had gegeven om nog eens terug te lezen. Dat was óók een wonderlijke gewaarwording, om die brieven terug te lezen: plotseling sta je oog in oog met je vroegere zelf. Ik begon zo’n brief dan met een beschrijving waar ik zat, meestal aan een tafel op een terrasje ergens. Er is niets dat je méér terugbrengt in de tijd, terug bij wie je vroeger was, dan een handgeschreven kaart of brief.

Appen is sneller

Ik realiseerde me ook hoe brieven schrijven zélf eigenlijk tot het verleden behoort. Pen, papier, envelop, postzegel. Het is honderd keer makkelijker om even te appen of een mailtje te sturen. Maar die digitale berichten verdwijnen in een soort zwart gat – de e-mails die ik verstuurde, bleven achter op afgeschreven computers, en op de een of andere manier vind ik ze, als ik er eens een toevallig tegenkom, nauwelijks de moeite van het bewaren waard. Niet iets wat je later terugvindt in een doos op zolder.

Jammer. Een hartje of een duimpje op Facebook is ook leuk, maar het haalt het toch niet bij een handgeschreven kaart. Zo’n kaart of brief is persoonlijk. Tastbaar. Nu was ik een paar maanden terug al begonnen weer kaartjes te sturen – je doet je tante met niets zo’n plezier als met een kaartje in de bus, zeker als bezoek er vanwege corona een tijdje niet in zit. En ik merkte: het is helemaal niet ingewikkeld om gewoon wat vaker post te versturen. Hoe?

1 Maak het makkelijk

Zorg dat je alles al bij de hand hebt. Haal wat mooie kaarten, enveloppen en vooral een vel postzegels in huis en leg die op een vaste plek. Liefst met een lijstje adressen erbij van mensen die je lief zijn, zodat je niet eerst nog de postcode hoeft op te zoeken.

2 Post is leuk!

Het is altijd leuk om post te ontvangen maar ook om te versturen, zeker voor kinderen. Mooie tekening gemaakt? Die sturen we naar opa en oma! Een paar foto’s afgedrukt met een briefje erbij. Een bedankbriefje als iemand iets liefs heeft gedaan. Een geboortekaartje of een condoleancebrief of een kaartje om iemand sterkte te wensen. Iets schrijven is niet iets dat ‘moet’, maar het is een cadeautje.

3 Wil je iemand schrijven? Doe het meteen

Als je gaat lopen nadenken over wat je precies wilt schrijven, belandt het schrijfplan vaak op de lijst ‘goeie voornemens’ en komt het er niet meer van. Dus wil je iemand schrijven, doe het dan meteen (gebruik bijvoorbeeld deze truc van Mel Robbins).

Verbinding

Het kost ook werkelijk niet meer dan een paar minuten en hoe vaker je het doet, hoe makkelijker het gaat. Maar er is nog iets: even iets met de hand schrijven, is een soort mini-meditatie. Met pen op papier doe je even niet meer dan dat, je richt je op iemand, je schrijft wat er in je opkomt en voor je het weet komen de woorden vanzelf. Je valt samen met wat je doet en als je na tien minuten opkijkt, ben je even helemaal van de wereld geweest. Een kaartje schrijven is niet alleen een cadeautje voor de ander, maar ook voor jezelf.

En die kaarten en brieven van vroeger? Die gaan terug in de doos en dan zet ik ze op zolder.

Kan ik de volgende keer nog eens peinzen over wie die Hector nou ook alweer was, het schiet me vast wel weer te binnen!

Meer Happinez?

Door anderen gelezen